Murk Peutz

Social media-fenomeen ‘Het slijterijmeisje‘ financiert haar bedrijfsverhuizing met crowdfunding. Ook iets voor ondernemers met minder dan twaalfduizend followers?

Petra de Boevere verkast met haar slijterij van Breskens naar Sluis. Big deal? Nou, wel als je de nieuwe winkel financiert met een lening, die bovendien door tientallen schuldeisers wordt opgebracht. Hoe werkt het? Als je nu 1.000 euro aan Petra leent, krijg je over een jaar 1.200 euro terug, in cadeaubonnen bij haar slijterij. Dat is slim nadenken aan beide kanten van de lening. De slijterij krijgt naast financiering een stuk toekomstige omzet, de (nieuwe) crediteuren krijgen een mooie rente én maken hun debiteur een stukje gezonder.

Crowdfunding
Petra heeft inmiddels € 88.000 euro opgehaald met deze nieuwe vorm van financieren: crowdfunding. Met crowdfunding spreek je een breder publiek aan om vaak kleine bedragen in jouw bedrijf te steken.

Een bekend initiatief op dit gebied was Sellaband, waar je relatief onbekende bands kon financieren om een plaatje uit te brengen. Sellaband had het moeilijk, maar inmiddels is de markt een stuk verder. Ook Nederlandse platforms, zoals Symbid, bieden je de mogelijkheid om financiers te zoeken. Het actuele hiervan is dat nu banken terughoudend zijn, ondernemers elkaar beginnen te vinden.

In de vorige eeuw hadden we coöperaties en kredietunies om elkaars ontwikkeling te steunen. Nu zijn ondernemers weer op zoek naar nieuwe modellen van financiering en groei. Petra zorgt met haar lening ook voor binding met haar product, je wordt betaald in wijn! Ook dat hoort bij gesteund rendement. Geen wonder dat de Verenigde Naties, geheel bij de tijd, het jaar 2012 als “internationaal jaar van de coöperatie” heeft gedoopt.

De ontdekking van aardgas in Groningen luidde het einde in van de Limburgse steenkoolwinning. Wat zal de aardgas bonanza in de VS gaan inluiden?

Binnen enkele jaren zullen de Verenigde Staten weer energie zelfvoorzienend zijn, en weldra de grootste olie exporteur zijn. Dat is nogal een prestatie, want de VS zijn de grootste olie verbruikers wereldwijd, met 19 miljoen vaten per dag. Maar, de VS produceren een kleine 10 miljoen vaten per dag zelf, en staan daarmee direct achter de Saudi’s en Rusland in de rankings.  Voor aardgas zijn de VS al onafhankelijk, met 611 miljard m3 per jaar (8 keer Nederlandse productie). De VS zijn hier nu al de grootste producent wereldwijd. Hoe dit allemaal kan? Innovatie in de delfstofwinning! Er is inmiddels genoeg aardgas gevonden om de komende eeuw door te komen.

Hoe kan dit nu ineens, na de alarmerende ‘peak oil’ berichten? Het antwoord ligt in een slimme combinatie van innovatie en wetgeving. Nieuwe boortechnieken, waaronder het omstreden ‘hydraulic fracking’ maar ook het ‘horizontal drilling’, ontsluiten enorme hoeveelheden olie en gas. Vooral dat laatste zit massaal opgesloten in rots en steen formaties. De Amerikaanse regering heeft het aanboren hiervan sterk gestimuleerd. Gebieden in Pennsylvania en North Dakota zijn nu het nieuwe Texas. Zo vroegen bedrijven in 2010 in Pennsylvania  3316 boorvergunningen voor gas aan, tegen 71 drie jaar eerder. Een ware revolutie. Maar laten we nog even niet juichen.

Aardgas is nu zo goedkoop (15% van prijs van olie) dat veel ‘renewables’ moeilijk lonend te krijgen zijn. En dat is slecht nieuws. Want aardgas veroorzaakt weliswaar de helft minder CO2 dan kolen, maar nog steeds veel CO2! Al Gore lijkt even uit de actualiteit verdrongen, maar het probleem van global warming is er nog steeds. Wel lijkt het erop dat aardgas als belangrijkste transitie energiedrager gezien moet worden. Dus, doorgaan met energiebesparing en renewables totdat je aardgas niet meer nodig hebt. Een logische transitie route is dan het toepassen van aardgas in de huidige gebruikspatronen. Dus aardgas als transportbrandstof gebruiken, bijvoorbeeld via waterstofproductie in brandstofcel auto’s. Daarmee kan de waterstofeconomie weer terug op de agenda komen. Een echte revolutie is altijd onvoorspelbaar!

Ondernemerschap stopt niet bij de bedrijfspoort. Kansen zien en innovaties doorvoeren kan ook in de tijd van de baas. Een nieuw rapport laat zien dat NL hier zelfs een koploper is.

Goed nieuws  uit de bedrijfsterreinen en kantoren van Nederland. Werknemers in Nederland zitten in de top als het gaat om ondernemerschap binnen het bedrijf, oftewel “Intrapreneurship”. Onderzoeksbureau EIM definieert dit als “het ontwikkelen van nieuwe businessactiviteiten voor je werkgever”. En dat zit sterk in de lift, aldus EIM. Het aandeel intrapreneurs zit met 5,6% in de top 5 van hoogontwikkelde economieën.

EIM zoekt er ook verklaringen voor. Een van de opgegeven redenen is te zoeken in de Nederlandse managementcultuur. Nederlandse werknemers zijn erg participatief. Ze hebben een duidelijke mening en doen graag mee. Goede ideeën komen daardoor sneller naar boven en de kans is ook groter dat mensen zich verantwoordelijk voelen om van het idee een succes te maken. Immers, innovatie is maar 5% inspiratie en 95% transpiratie!

Zo lijkt het dat er in velen van ons toch een ondernemer schuilt. Dat belooft wat voor de toekomst. Want met het nieuwe werken komt nog meer initiatief en verantwoordelijkheid bij de medewerker zelf te liggen. Laat de crypto entrepreneur maar uit zijn schuilplaats komen!

Apple heeft onlangs twee patenten ingediend om energie op te wekken voor iphones en laptops, met brandstofcellen! Niks inpluggen bij je vrienden om weer te kunnen emailen, gewoon weken on-line! Wat betekent dit?

“Mobile devices” maken ons nieuwe werken mogelijk. Even onderweg nog een emailtje sturen, belletje, smsje of pingen, het kan allemaal door de elektronica in je (hand)tas. De energie daarvoor komt van batterijen. Mooie akku’s die je wel steeds moet opladen. Apparaten die dankzij zeldzame materialen zoals Lithium “draagbaar” zijn geworden. Dat is dan meteen één van de grote nadelen. De zeldzame materialen willen de grote exporteurs graag voor zichzelf houden, want op is op. China voerde zo onlangs exportquota in. Die batterijen worden dus vroeg of laat duurder, of helemaal niet meer te krijgen. Daarom kijken westerse bedrijven ook naar ons eigen afval, om daar weer die materialen uit te winnen (zie Urban Mining). Een tweede probleem is het steeds weer opladen van je apparatuur. Bij elektrische auto’s zitten we met oplaadpunten en –palen, om maar eens een voorbeeld te noemen. Als je dan je eigen brandstofcel hebt, dan kun je wellicht weken zonder verlengsnoeren. Brandstofcellen gebruiken waterstof, maar ook methanol en ethanol, en zetten die om in stroom en water. Heel efficiënt en heel schoon.

Brandstofcellen zijn niet nieuw. NASA stopt ze al in haar ruimteavonturen. En Toshiba zou al een kleine versie op alcohol ontwikkeld hebben. Maar dat Apple zich ertegenaan bemoeit is interessant. De kracht van Apple, met haar revolutionaire benaderingswijze, is dat ze telkens weer de industrie een stap naar voren laat zetten. De Ipods hebben de muziekindustrie veranderd. En Iphones de telecommarkt. Dat Apple zich nu met “long life” energietechniek gaat bemoeien belooft wat. Wellicht is het kabeltjes-tijdperk voorbij en maken we weer een stap in de tijd. Ik geef mijn laptop graag dat borreltje!